De dode soldaat
De onbegrensde hemelen zien zijn gezicht
Nu absoluut en blind
En de wind kust nu zijn mond
Die nooit meer iemand kussen zal.
Zijn beide handen zijn nog rond
Holrond van impuls bezit belofte.
Van zijn schouders maakt zich een verwachting los
Die in twee gedeeld zich in de middag oplost.
En het licht, de uren en de heuvels
Zin als weeklacht rondom zijn gezicht
Want hij werd op het spel gezet en werd verloren
En in de hemel drijven plotseling vogels.
|
